ΣΑΠΦΩ

Η  Σαπφώ ......η δέκατη Μούσα όπως την χαρακτήριζε ο Πλάτωνας......

Η ποίηση ...... που έρχεται από τα βάθη αιώνων....

αλλά έχει  μια ανεξάντλητη διαχρονικότητα .......

και μια μυστηριακή διεισδυτικότητα στην ψυχή...

Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη, σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει. Ήρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα, δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος. Κι από το γάλα πιο λευκή, απ’ το νερό πιο δροσερή, κι από το πέπλο το λεπτό πιο απαλή. Από το ρόδο πιο αγνή, απ’ το χρυσάφι πιο ακριβή, κι από τη λύρα πιο γλυκειά, πιο μουσική...

κι ὅσ' ἄστρα γύρω βρίσκονται στὴν ἔκπα

γλη σελήνη παρευθὺς τὸ φωτεινὸ τους πρό

σωπο κρύβουν κάθε φορὰ ποὺ ἐκείνη ὁλόγιο

μη καταλάμπει τὴ γῆ τὴ σκοτεινὴ ἀνεβαί

νοντας ~ ἀσημοκαπνισμένη.

Να το φεγγάρι έγειρε
βασίλεψε και η Πούλια.
Είναι μεσάνυχτα είναι μεσάνυχτα
Περνά περνά η ώρα
Κι’ εγώ κοιμάμαι μόνη μου